Je bent wat je eet...Zzennn...

Column: Caille en Sarcophage

Cees Akerboom & Jacco Scheper doen regelmatig verslag van hun avonturen vanuit hun culinair paradijs in Frankrijk: Le Cuisinier en Combraille.

Het is een aansprekend verhaal en een van de beste “Foodfilms” ooit: De deense film Babettes gæstebud (1987), beter bekend onder de engelse titel: Babette’s Feast. Tijdens onze voorbespreking van het menu (de chef’s meeting) die we met onze gasten iedere middag om 16:00 uur houden, wordt het verhaal met verve verteld. Het is ook zó aandoenlijk.

Hoe een franse kokkin, in cognito, de verzuurde personages in het kille noorden van Jutland met een door haar aangericht diner, nader tot elkaar weet te brengen. De kilte overwonnen. Oude vetes beslecht en vergeten. Nieuwe vriendschappen ontstaan. Een thema dat wij in de Auvergne graag tot “centerpiece” verheffen.
      
Dat verhaal in chef’s meeting kan natuurlijk niet zo maar losstaan. Caille en Sarcophage, het hoofdgerecht van Babette’s gæstebud, staat natuurlijk ook bij ons die dag als hoofdgerecht op het menu. Onze enigszins aangepaste versie, wel te verstaan.

De caille wordt in frankrijk nog steeds geleverd zoals dat hoort: Compleet met kop. Dat verleidt sommige mensen tot reacties van afschuw. Geduldig legt Jacco uit dat de kop een indicatie is voor de versheid van het product. We kiezen bijvoorkeur wat stevige dames en/of heren uit om het gerecht te bereiden. Het type dat niet voor een kleintje vervaard is. En het besef dat je bezig bent een stukje geschiedenis te reproduceren is dan voor velen reden het gerecht met grote liefde te bereiden.

Natuurlijk moet het mengsel van de spanning van het verhaal, de gruwelijke aanblik van de dode dieren  en het besef van het historisch perspectief wel tot een ontlading komen. Maar met deze engels/nederlands/autralische groep liep het wel heel anders. Tijdens de bereiding werd de sfeer bijna grimmig. Er ontstond een gezamelijk gegriezel. Blikken spraken boekdelen. Vier deelnemers kozen plotseling voor het beschikbare vegetarische alternatief.

Maar toen het moment van opdienen daar was, was de ontlading des te heviger. De kwartels lagen in alle mogelijke houdingen op hun veel te kleine doodskistje. En dat veroorzaakte heel oneerbiedige reacties: Ideeën over gebeurde ongelukken, accociaties met de Kama Sutra, niet te stuiten lachsalvo’s, tranen van plezier. Zouden de kwartels beseft hebben voor ze stierven, dat ze nog posthuum zoveel plezier zouden veroorzaken?

Niet de bedoeling hoor. Zo’n prachtig gerecht behoort in gepaste stilte, met genot verradende ogen en met bewondering voor de bereiders genuttigd te worden. En het historisch perspectief....

Laura, een geweldige gast uit de U.K., schreef in het gastenboek: (vrij vertaald uit het engels) “Genoten van het verblijf in jullie prachtige huis, en van jullie heerlijke gastvrijheid. Het was fantastisch! En de kwartels? Ik zal de kwartels nooit vergeten!”

Kent u de uitspraak; “Het geeft niet wat ze over je zeggen, als ze maar over je praten?” en deze variant: “Het geeft niet wat ze van je onthouden, als ze je maar niet vergeten..”. We like to touch people’s hearts. Al is de prijs soms ook hoog.....voor de Caille en Sarcophage. 

Alles over Babettes gæstebud

Screen Cuisine: Tampopo noedelbar erotiek in Paradiso

Tijdens de slotavond van het International Rocket Cinema Festival en het Amsterdam Dance Event vindt op zondag 22 oktober 2006 een speciale editie van Screen Cuisine in Paradiso plaats. Deze Screen Cuisine is een co-productie tussen Associatives, Paradiso en Balthazar’s Keuken en een programma over de passie voor koken en de hartstocht voor eten in cinema. Een programma met films om je vingers bij af te likken. Films die alle zintuigen prikkelen en je niet onberoerd laten.

Op 22 oktober wordt de prachtige filmklassieker Tampopo (Japan 1985) vertoond. In deze Noodle Western van de Japanse regisseur Juzo Itami, speelt actrice Nobuko Miyamoto de jonge, onzekere weduwe Tampopo. Om rond te komen, opent zij een fast-food noodle bar in Tokio. De zaak kent allesbehalve succes. Haar noedel soep smaakt nergens naar en dat heeft alles te maken met het gebrek aan respect voor het bereiden van de soep en hoe zij omgaat met haar ingredienten. De eenzaam ronddolende trucker en gastronomische specialist Goro (Tstomu Yamazaki) leert Tampopo de fijne kneepjes via 'bedrijfsspionage' wanneer zij proberen de geheimen van de beste ramen-meesters in Tokio te ontfutselen en door handige tips van buren en vrienden. Samen maken zij uiteindelijk het ideale gerecht.

Internationaal Food filmfestival Rotterdam

Van 25 januari tot 5 februari is het weer zover, het International Film Festival Rotterdam met veel aandacht voor mijn favoriete genre; Foodfilms. Culiblog (UK) geeft een heldere opsomming van wat ons te wachten staat. Eerder beschreef ik al een aantal 'klassiekers' zoals La Grande Bouffe, Big Night en Tampopo. Voor deze speciale gelegenheid en om alvast een beetje in de stemming te komen, uit de 'oude filmdoos' nog eens de film La Grande Bouffe. Ps, met 10 vrienden vormen we inmiddels al weer 15 jaar een kookgekkenclub, genaamd La Grande Bouffe. Van 2 tot 5 februari barst ons culinaire weekend weer los! Dit jaar verblijven we op een wel heel bijzondere locatie dichtbij Reims in Sedan op een prachtig Chateau. Binnenkort hier meer over.

Erotische Eetfilm: ''La Grande Bouffe'

La Grande Bouffe is een hylarisch verhaal dat draait rond vier mannen: Marcello (Mastroianni) is een piloot met een seksverslaving die elke stewardess bespringt die hij maar te pakken kan krijgen. Ugo is een chefkok die meer interesse toont voor z’n collectie messen dan voor de mensen om hem heen. Michel is een TV-reporter die vervreemd is van z’n vrouw en dochter en Philippe is een rechter die er een incestueuze relatie op nahoudt met z’n min. Vier burgermannetjes dus, die grondig zijn vastgeroest in een gezapig leventje van werken, eten, drinken, vrijen en slapen, en die enkel nog de meest radicale mogelijkheden zien om los te breken uit dat deprimerende bestaan. De heren komen samen in een luxueuze villa – het bezit van Philippe’s familie – en laten hallucicante hoeveelheden voedsel aanrukken, met de bedoeling zich over de loop van de volgende dagen letterlijk dood te vreten. Wat dan volgt, is een orgie zoals je er maar zelden één zult zien in de cinema: de tweede avond houdt de permanent hitsige Marcello het immers al niet meer uit zonder vrouwelijk gezelschap, en er komen drie prostituées aan te pas, plus een mollige, lieve schooljuffrouw, die de rol van surrogaatmoeder, lustobject voor de mannen zal waarnemen. De mannen praten, vreten, neuken, vreten, drinken, vreten en vreten.

Met al hetgeen dat we aan seks en geweld hebben zien passeren in de filmwereld sinds ‘73, blijft ‘La Grande Bouffe’ tóch nog steeds een heftig filmpje: we zien vier mannen zich dagenlang wentelen in de meest ostentatieve decadentie, enkel en alleen om zichzelf doelbewust de vernieling in te helpen. Wanneer de eerste van de mannen zichzelf ziek heeft gegeten, drukken de anderen op z’n buik opdat hij toch maar zou beginnen winden: ‘Dat lucht op – en dan kun je weer eten!.’ Later in de film overstroomt een toilet en we zien de stront over de vloer stromen – ‘Een overstroming! We zullen allemaal omkomen in de schijt!’ En tussendoor – voedsel. Eindeloos voedsel, dat de mannen door hun eigen strot rammen als waren ze ganzen waar fois gras van moet gemaakt worden. Het zicht van al die heerlijke schotels – want de vier heren zullen zich natuurlijk niet doodschransen aan hamburgers van de McDonald’s, het is allemaal grand cuisine – wekt aanvankelijk misschien de eetlust van de kijker op, maar na een tijdje wordt de overdaad van de film afstotend. En tegen de tijd dat je dàt punt bereikt hebt, gaat de prent nog ruim een uur door. (Bron: Piet Paaltjens)

Italiaanse Eetfilm: 'Big Night'

Een echte klassieker over culinaire uitspattingen is de film 'Big Night'; een smakelijke, gepassioneerde film over twee Italiaanse broers die naar New Jersey emigreren. De een opent een klein restaurant, waar hij vol liefde authentieke recepten kookt. De ander geeft toe aan de commercie. 'Cookbook', het beroemde kookboek van Alice Toklas, waarin je kunt lezen dat haar eetsalon in Parijs werd bezocht door Picasso, Matisse en Hemingway. Toklas herinnert zich haar leven aan de hand van de gerechten die op tafel kwamen in 'Cookbook'. Haar kookboek bevat de maaltijden die zij zelf bereidde en recepten die beroemde vrienden haar toezonden. Meer films en literatuur in dit genre vind je hier. Ken jij andere legendarische eetfilms of gerechten die in literatuur en of film zijn uitgebracht? Deel je ervaringen met ons en de wereld!

Japanse Erotische Eetfilm: Tampopo noedelbar erotiek

Tampopo is een Japanse vrouw die inmiddels weduwe is en leeft van een noedelbar. Een man komt haar helpen om de kwaliteit van haar product te verbeteren, zoniet te perfectioneren. Eten is het hoofdthema van deze opmerkelijke film. De luchtigheid en vrolijkheid in deze film is zeer aanstekelijk, maar de lofzang op het eten is hetgeen wat deze film tot een prettige ervaring maakt. Een van de meest opmerkelijke lessen die men uit deze film kan trekken is het feit dat voedsel een zeer erotisch karakter kan hebben. Alleen al daarom willen we deze film van harte aanbevelen. Voor iedere filmliefhebber en ook iedere kok bijna verplichte kost. Het lichte verhaaltje over de noedels zelf is wel sympathiek en interessant, maar om eerlijk te zijn blijven twee scènes nog het meeste hangen. De eerste scène betreft die met de eierdooier. Een man giet het eiwit weg om alleen de dooier over te houden. Vervolgens giet hij de dooier op zijn tong en laat de dooier in de mond van zijn geliefde glijden. Die vangt de dooier op en stuurt hem weer terug. De dooier gaat over en weer. Hoe voedsel en erotiek samen kunnen gaan! De tweede scène betreft de sterfscène van dezelfde man. Terwijl hij sterft praat hij nog hartstochtelijk over allemaal voedsel, niet altijd even smakelijk, maar het lijkt bijna alsof de vrouw bij de gedachte aan al dat "lekkers" bijna ter plekke aan haar gerief komt. Het is natuurlijk de perverse geest die deze twee momenten uit de film als eerste in je geheugen doet opkomen, maar er is zoveel meer lol te beleven aan deze film. Zoals de "Europese" les in netjes eten. Of de bijna rituele wijze waarop de noedels door een oude man genuttigd wordt. Of de vrouw die stervende is, maar naar aandringen van haar man plotseling opstaat om voor haar man en kinderen nog wat eten klaar te maken. Ze dient het zelfs op. Om dan tijdens het eten alsnog dood neer te rollen natuurlijk!